یادداشت‌های فلسفی

دین، زبان، فلسفه، انسان و درد

سرود شکرگزاری - کتاب دوم مزامیر-آیه ۶۷

يكشنبه, ۵ ارديبهشت ۱۳۹۵، ۰۷:۴۳ ق.ظ
خدایا، بر ما رحم کن و ما را برکت ده و نور روی خود را بر ما بتابان، تا بوسیله‌ی ما اراده‌ی تو در جهان شناخته شود و خبر خوش نجات تو به همه‌ی مردم روی زمین برسد.
خدایا، باشد که همه‌ی مردم تو را ستایش کنند؛ باشد که همه‌ی قوم‌ها تو را سپاس گویند!
همه‌ی قوم‌ها شاد شده، سرود خواهند خواند، زیرا تو از روی عدل و انصاف مردم را داوری می‌کنی و آنها را هدایت می‌نمایی.
خدایا، باشد که همه‌ی مردم تو را ستایش کنند؛ باشد که همه‌ی قوم‌ها تو را سپاس گویند! آنگاه زمین محصول خود را تولید خواهد کرد و تو ما را برکت خواهی داد و همه‌ی مردم جهان به تو احترام خواهند گذاشت.
  • مهدی باطنی
یادداشت‌های فلسفی

[ پروردگارا برای آنچه اهمیتی ندارد، چشمانی ضعیف به من بخش؛
و برای حقیقتِ خود، چشمانی روشن ]
دعایی متعلق به اُسقف آلبرتینی، نک به:
Dr. D. L. B. Wolff, Leipzig, 1854, iste, D.p. 293
مترجم: رویا منجم
..
در اینجا با انسان به معنی خاص کلمه سر و کار داریم. ببینیم چه‌هایش را چگونه می‌چیند و با خودش چگونه کنار می‌آید!
آیا راهی هست؟!
بعد از پنج سال که کم و بیش به انتشار نوشته‌هایم پرداختم، حالا بیشتر به این فکر می‌کنم که خطوط کلی را شفافتر و پررنگ‌تر از گذشته رسم کنم. لذا در اولین قدم، اسم وبلاگ را که سابق بر این با "یادداشت‌های یک نویسنده" شناخته می‌شد به "یادداشت‌های فلسفی" تغییر دادم.

دنبال کنندگان ۲ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید